ChatGPT en andere AI-toepassingen helpen bij psychische problemen

Waren psychologen, psychiaters en andere geestelijk hulpverleners aanvankelijk sceptisch om niet te zeggen ronduit spottend over ChatGPT of een andere AI-tool als therapeut, nu is dat tij aan het keren.

Zelfs de grote Alan Frances (je kent hem wel, een van de grondleggers van de DSM en als je hem niet kent, dan maakt dat nu ook niet uit) zegt het: AI kan wel degelijk mensen met normale, gemiddelde vragen en problematiek helpen. Sterker nog, miljoenen op aarde roepen al dagelijks AI te hulp om het leven door te kunnen komen.

Natuurlijk hebben wij de proef op de som genomen en dat heeft tot goede, maar ook hilarische gesprekken geleid. Waarin je ook kunt lezen dat ‘Chat’ zijn best doet om je niet het bos in te sturen. Er is na diverse suicidegevallen als gevolg van welgemeend AI-advies een strenge controle gaande. Knap toch, hoe doen ze het.

En dat is natuurlijk ook het grote wonder, of datgene waarover je je moet blijven verwonderen: hoe kan dit? En hoe kan het dat je zelf zover gekomen bent dat je je lief en leed deelt met een machine. Of is het dat eigenlijk niet meer? Gaat het organische groeien en bloeien van AI zo snel dat onze hoofden intussen volledig zijn gedownload?

Dat kan toch nooit! Of zijn we niet zo slim als we denken? Zo snel en gewiekst als AI kan schrijven en associëren, nee, dat kunnen de meesten van ons niet. Het enige dat ontbreekt is het persoonlijk, uniek doorgronden en doorvoelen van de dingen die het leven te bieden heeft.

Het was overigens al nooit de bedoeling dat iemand anders dat na zou kunnen doen. Ook al lijkt alles en iedereen op internet de mensheid tot een soort eenheidsworst van platheid te willen maken, die allerindividueelste expressie van de allerindividueelste emotie valt niet te ontkennen, noch te imiteren.

Er is nog hoop.