Ben je gebroken of geheeld? Als je leven in duizend stukjes breekt, en daarna.

Na een ingrijpende gebeurtenis die jou in duizend stukjes breekt is het de vraag hoe je verder gaat. Wat ga je doen, hoe ga je het verhaal verder in? Je weet het niet want niet alleen op dit moment heb je geen antwoorden, maar je weet ook niet of je verhaal zoals het was nog wel klopte. Vreemde dingen dienen zich aan.

Wat had je anders kunnen doen?

Iemand die overlijdt blijkt de laatste maanden veel liedjes te hebben beluisterd die over de tijd gingen. Dat het niet de juiste tijd was voor het één, of juist te laat voor het ander. De tijd was een probleem, terwijl er nog niks mis was want het overlijden was plotseling. Als een komeet, dat wel. Je gaat terug in de tijd, die dus niet de juiste was. Je vraagt je af wat er anders had gekund en daarmee ben je in je eigen verhaal beland. Wat had jij anders kunnen doen? Natuurlijk herstel je je vraag, nee, je kon niks doen. Dan is de volgende vraag of je dat kunt aanvaarden. En of je het in het vervolg anders gaat doen. Jouw verhaal heeft een extra thema erbij.

De waarde van liefde en trouw en afspraken daarover

Je man of vrouw pleegt overspel terwijl het de afspraak was elkaar trouw te blijven. De schok van de ontdekking doet de aarde shaken en niets is meer zoals het was. Een tsunami aan vragen dendert door je bestaan, ze zijn niet te volgen. Laat staan te beantwoorden. Had je het kunnen voorzien? Wat is een afspraak waard? Wat ben je zelf nog waard, en die ander dan? Kun je nog iemand vertrouwen, liefhebben, koesteren? Wat is de waarde van liefde, van trouw, wat moet je ermee in het leven? Wat heb je in godsnaam fout gedaan en vooral: hoe nu verder? Het zijn vragen die je jezelf eerder in je leven niet gesteld had. Niet alleen het dagelijks leven, maar ook de manier waarop je in het leven staat neemt een andere wending.

Het ontslag dat een nieuw leven inluidt

‘Vanwege een reorganisatie’ of bedenk maar wat er nog meer voor externe redenen worden geformuleerd die heus niet over jou gaan. Maar je wordt wel ontslagen. Nadat je jarenlang je inzet, kennis en kunde hebt geïnvesteerd in je werk. En het was nog leuk ook. Goede contacten, zelfs een paar vrienden heb je eraan overgehouden. Je hebt je dagen er doorgebracht en hoeveel avonden heb je er ook niet aan besteed? Je werk was belangrijk, soms zelfs je leven en je identiteit. Nee, je sloeg daarin niet door, iedereen doet het zo en het is toch een teken van een goed leven weten op te bouwen? Maar dat is nu weg. En het komt ook nooit meer terug. Je bent nog jezelf, maar het is niet alleen tijd die je anders moet besteden. Je hele wezen zal opnieuw in het leven moeten stappen. De vragen vliegen door je hoofd, zoemen door je nachten, kletteren in je oren: wat nu? Wie ben ik nog? Waar heb ik nog nooit over nagedacht? Wat moet ik met die veelheid? Hoe en waarom ben ik daar ooit beland? Het leven zelf staart je vragend aan: ‘En?’

Je moet niet alleen je leven opnieuw ordenen, maar dat ook een nieuwe plaats in andere levens geven. Alles begint van voren af aan, maar nu met wat er al was. En dat vraagt om herziening en hervertelling. Aan jezelf en aan de ander, misschien zelfs als die er niet meer is.