Ben je al het verhaal dat je wilde worden?
Als je klein bent dan zie het soms voor je: je wordt danseres, zanger of kapitein op een boot. Piloot of stewardess, politieagent of juf. Zouden kleine kinderen van nu dromen dat ze influencer worden? Sommige zijn het in ieder geval als ze iets minder klein zijn. Maar daar gaat dit stukje niet over. Het gaat over de vraag of je bent geworden wie en wat je wilde.
De wereld is niet meer die veilige plek als die was toen je klein was
Die vraag speelt pas op als je alweer verder in het leven bent. Als er iets is om op terug te kijken en als er niet zoveel is om naar uit te zien. Omdat de toekomst vaag of blurry is, omdat je niet weet wat je moet gaan doen en er bang voor bent. De gevaren die je op latere leeftijd ziet, zag je als kind niet. Je hebt ze leren kennen, al of niet via je eigen ervaring. De wereld is niet meer die veilige plek van toen en heeft zich in je identiteit gevestigd.
Je geschiedenis ligt in jezelf opgeslagen
Wat bedoel ik met dat laatste? Je ervaringen die hebt opgedaan heb je opgeslagen. Niet alleen in je geheugen, maar ook in heel veel andere cellen van je lichaam. Dat wil niet zeggen dat je totale geschiedenis via al die cellen is terug te vinden. Nee, in vele varianten ligt je geschiedenis in je opgeslagen. Losse stukjes, grote verhalen, kleine details, boodschappen voor later. Een chaos.
Wat er gebeurt in ieder coachingstraject en iedere goede gesprekstherapie
Dus als je bij die vraag bent aanbeland is het tijd om op onderzoek uit te gaan. Dat is wat er gebeurt in ieder coachingstraject en in iedere (goede) gesprekstherapie. De centrale informatiebron ben je zelf. En daarmee ben je op het moeilijkste punt van het leven gestuit: de vraag wie ben ik? Om verder te kunnen moet je dus eerst terug. Naar het verhaal dat je ervan gemaakt hebt. Maar dat verhaal bestaat uit flarden, uit losse woorden en beelden, uit flitsen en momenten van schrik, angst en geluk.
De diepmenselijke behoefte aan een samenhangend geheel
Wat je nodig hebt, is een samenhangend geheel. Een verhaal. Zoals het verhaal dat zich voor je ontvouwde toen je klein was (ik word politieman en loop dan in een mooi uniform op straat en dan ga ik alle mensen redden). Dat verhaal hielp je vooruit, het was een verlangen iets of iemand te worden. Dat daar meestal niets van terechtkomt is het probleem niet. Dat je op latere leeftijd geen samenhangend verhaal hebt wel. Waarom? Omdat je dan stuurloos bent, je hebt geen houvast en richting. Je klampt je misschien vast aan het verleden of reikt uit naar een vage toekomst.
Bijna instinctief weten we hoe een verhaal in elkaar zit
Hoe kom je aan dat verhaal dat je duidelijkheid verschaft over hoe je verder moet en wilt gaan? Heel eenvoudig; door het zelf te schrijven. Je eigen woorden en zinnen brengen orde in de chaos. Bijna instinctief weten we allemaal hoe een verhaal in elkaar zit, dus dat ga je ook toepassen op je tekst. Je noteert alle losse flodders en flitsen en je hoofd gaat onmiddellijk aan het werk om de boel op orde te brengen. Logica, chronologie, betekenislagen, urgentie, verwijzingen naar de toekomst. Klinkt technisch, maar je hersens doen dat als vanzelf.
En zo maak je dat verhaal dat jou de samenhang verschaft die je nodig hebt om weer verder te gaan. Het staat er, je bent het.
Je bent je verhaal.
